Boże, jest tyle, tyle książek, które muszę przeczytać, dogłębnie poznać, a tak mało czasu. Ciągle zbyt mało czasu - na czytanie, naukę, naprawianie relacji z innymi ludźmi, na chłonięcie rzeczywistości, na życie, na przystosowywanie się.

Wszystko tak szybko się zmienia i dzieje się. A ja nie mogę wskoczyć we właściwy rytm, jestem ciągle 1/3 taktu za. Czasem udaję mi się  być zupełnie zwyczajną, typową polską studentką - bez większych ambicji, byle zdać i do przodu, lubiącą wypić piwo i potańczyć z chłopakami na dysku-błysku albo poplotkować o chłopakach i seksie. Ale choć bywa to miłe to czuję, że to nie jestem prawdziwa ja. Takie to fałszywe i obrzydliwe, że aż mnie mdli. Takie udawanie słitaśnej dziewuszki, party laski, etc. Czemu nie mogę być jak inne one?

To ta chora ambicja, kompleks Boga - niczym nie uzasadnione, oprócz wybujałego ego.