W takiej oto sytuacji znalazła mnie książka Tańcz, tańcz, tańcz Murakamiego, którą dostałam na imieniny, a o której zapomniałam kompletnie. Nie istnieje coś takiego jak przypadek.

Powoli próbuję odbudowywać relacje z otaczającym światem, ale ciągle coś staje mi na przeszkodzie. To co uważałam za czyste i obiecujące, zostało mi zobrzydzone. Przypomina to budowanie zamków z piasku ustawicznie zmywanych przez fale. Może kiedyś mi się uda. A może jestem skazana na ciągłe próby, bez nadziei na osiągnięcie sukcesu.

Przyszłość znów stała się dla mnie nieodgadniona. Czuję dreszcz fascynacji. Przyjmę wszystko, złe i dobre.

Jesień to obietnica. Początek. Fascynacja i namiętność.